Bu defter Avustralya’da bir evin salonunda, yerde, bir topla başladı. Kuzey, en yakın arkadaşımın oğlu. O Türk, ben Yunanım ve ikimiz de Karadenizliyiz. Kuzey’le ilk oynadığımızda henüz İngilizce konuşmuyordu, ben de Yunanca konuşuyorum. Kâğıt üstünde ortak bir dilimiz yoktu.

Topu bana yuvarladı ve top dedi. Geri yuvarladım ve τόπι (topi) dedim. Bana, sonunda mantıklı bir şey söylemişim gibi baktı.

Yunan μπακάλης her ailenin borcunu tefteri’ye yazardı. Türk bakkal da aynı defteri tutar, ona veresiye defteri derdi.

Bu kelimeleri imparatorluklar dağıtmadı. Onları komşular takas etti: dükkânda, mutfakta, limanda ve sokakta.