HAKKINDA

Bu defter Avustralya’da bir evin salonunda, yerde, bir topla başladı.

Kuzey, en yakın arkadaşımın oğlu. O Türk, ben Yunanım ve ikimiz de Karadenizliyiz. Kuzey’le ilk oynadığımızda henüz İngilizce konuşmuyordu, ben de Yunanca konuşuyorum. Kâğıt üstünde ortak bir dilimiz yoktu.

Topu bana yuvarladı ve top dedi. Geri yuvarladım ve τόπι (topi) dedim. Bana, sonunda mantıklı bir şey söylemişim gibi baktı.

Sonra hep böyle oldu. Ayakkabısı çıktı: onun için pabuç, benim için παπούτσι (paputsi). Biri karpuz kesti, karpuz ve καρπούζι (karpuzi), ikimiz de istedik. Bir dilim yere düşünce aynı anda aynı kelimeyi söyledik: aman. Babasını istediğinde baba diye seslendi; bir Yunan çocuğu da babasını neredeyse aynı sesle çağırır: μπαμπά.

İki ülkemizin savaşlarla, nüfus mübadeleleriyle ve kavgalarla dolu uzun bir geçmişi var. Kuzey bunların hiçbirini bilmiyordu. Sadece onu anladığımı biliyordu.

Kelimeleri not etmeye, sonra da kontrol etmeye başladım. Bu, o listenin büyümüş hâli: Yunanca ile Türkçenin birbirine ödünç verdiği kelimeler, tek bir deftere yazılmış, tıpkı mahalle bakkalının veresiye defteri gibi. Kimse hesap tutmuyor. Kuzey hiç tutmuyor.